จะด้วยสาเหตุอะไรก็แล้วแต่เถอะ....
อยู่ดีๆ ข้อความ entry ที่เราเขียนมาก็ถูกลบไปโดยปริยาย
ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือใคร หรือความผิดพลาดใดๆ ทั้งสิ้น
โชคดีตัวข้อความยังอยู่ จึงอ่านได้
แต่ก็ทำให้คนมาอ่าน Comment ไม่ได้ไปพักใหญ่
จะโทษเราไม่ได้นะ เราก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ว่าได้ทำการแก้ไขแล้วเรียนร้อย ใครจะ comment ก็เชิญได้ตามปกตินะครับ
จะเป็นพระคุณอย่างสูงด้วย
...
...
เวลาผ่านไปรวดเร็วเสียเหลือเกิน
เผลอแผล็บเดียวก็จะเลยอายุเบญจเพศซะแล้ว
แต่ไม่น่าเชื่อว่า ปีสองปีมานี่
เหมือนกับว่า ชีวิตได้เปิดกว้าง มากกว่าที่ผ่านมาเป็นเท่าตัว
ได้รู้จักชีวิตมากขึ้น ไม่ว่าจะแง่มุมไหน
บางแง่ไม่คิดมาก่อนว่าจะได้มาสัมผัส ก็ได้มาสัมผัสในช่วงปีสองปีนี้
ทั้งทางที่ดีมาก และทางที่เหลวแหลกสิ้นดี
ไม่อาจจะสาธยายถึงรายละเอียดได้ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวมากๆ จริงๆ
คิดอยู่ว่าว่างๆ หากอยากระบายมากๆ อาจจะเขียน blog ขึ้นมาใหม่
แล้วไม่ต้องบอกเพื่อนเลย ให้คนที่มาอ่านไม่รู้ว่าเป็นใคร
บางทีอาจจะเขียนความจริง ความลับที่เรามีอยู่ได้อย่างหมดเปลือกทีเดียว
....
....
แล้วก็ไม่รู้จะเขียนอะไร หลายอย่างมันจำกัดด้วยกรอบ
กรอบสังคม กรอบความคิด ทั้งของผมและของคุณ
การจะเขียนอะไรมันเลยต้องรอบคอบ จะเขียนอย่างใจซะทีเดียวไม่ได้
เดี๋ยวคุณเอากรอบของคุณมาใส่ในเรื่องราวของผม
บางทีคุณจะรับไม่ได้เอาเปล่าๆ..
...
... ไม่ดีเลยเนาะ
ความคิดมันไม่ได้ใช้ศักยภาพของมันอย่างเต็มที่นัก
ก็เพราะการที่เรากลัวว่าคนอื่นจะว่าเรานั่นล่ะ
อย่างงี้ มันไม่น่าเรียกว่า ความคิด ได้
ความคิดต้องเป็น อิสระ
การเขียนความคิดอย่างครบถ้วนที่เราคิด มาให้สาธารณชนอ่านนั้น
จึงเป็นการยากมากๆ ที่จะปฏิบัติได้
ว่าแล้วจึงหยุดคิดหยุดเขียนเพียงเท่านี้ก่อนละกัน
ก่อนที่ความลับบางอย่างจะหลุดปากออกมาภายนอก
ด้วยแค่ความคิดที่ว่า ไม่มีเรื่องเขียน
แล้วจะมาเขียนใหม่เมื่อมีเรื่องที่เปิดเผยได้บ้าง มากพอ
